close
تبلیغات در اینترنت
کاروند
مجموعه مقالات استاد احمد کسروی
 
گفتار های پر بازدید
 
گفتار های بختامدی
آرین - آری ، ایر

چنانکه ما میدانیم ، در چهار تا پنج هزار سال پیش در پشته (فلات) ایران مردمی دیگر نشیمن داشته اند که ما از حال و روزگار آنان جز اندکی آگاهی نداریم و مردمی که  اکنون به نام ایرانیان معروفند، در آن زمانها نه در این سرزمین بلکه در سرزمین های سرد و یخبندان شمالی میزیسته اند که بعد ها از آنجا کوچیده و دسته دسته به این سو و آن سو پراکنده شده اند. از جمله دسته هایی نیز به این پشته آمده اند و با چیره گشتن بر بومیان دیرین، در این سرزمین نشیمن گرفته و پشته به نام ایشان معروف گردیده است.

نام این مردم به زبان آن روزی خودشان "آأیر" یا "آیر" یا "آری" (با یاء ساکن) بوده است که با اندک تغییری در گذر زمان به "ایر" تبدیل گشت. از این رو نام این سرزمین و پادشاهی که در آن بنیاد گرفته بود را "ایرانشهری" یا "شهری ایران" (به معنی سرزمین مردم ایر) می نامیدند که سپس واژه شهر از زبانها افتاده و واژه ایران بازماند که تاکنون هم با همین نام شناخته می شود.

چنانکه پیشتر گفته شد، دسته های دیگری نیز به جاهای دیگر کوچ کرده اند که از جمله آنها دسته های اروپایی است و نزد آنان، واژه ی "آری" معمول بوده و در زبان های اروپایی این دسته را با همین نام میخوانند. در زبان فرانسوی بر طبق قاعده نسبت در این زبان، شخصی از نژاد "آری"، به صورت Arien" " نوشته و خوانده میشود ، همان گونه که برای واژه پارس از ""Persien استفاده میشود.

ترجمه کنندگان آغاز دوره مشروطه،به غلط و با قاعده نسبت فرانسوی، آن را به صورت "آرین" به زبان فارسی آورده اند و این واژه غلط را باب کرده اند. برخی نیز این واژه غلط را بخشی از نام خود ساخته اند. "آرین" را گاهی نیز به شکل "آریان" نوشته و به صورت "آریانها" جمع می بندند.

اما این واژگان غلط است زیرا ما معادل این واژگان را در زبان خود داریم و نیاز به شکل دیگر آنها نداشته ایم و اگر مقصود از این کار، جداسازی دسته ی اروپایی از دسته های این پشته است که هر دسته را با نامی که در بین خودشان رواج داشته است بخوانیم، نکته ی بی ارزشی نیست اما در این حال نیز باید از نام اروپایی ریشه آن را بگیریم که همان واژه "آری" است نه اینکه حال نسبت در زبان فرانسوی را.

به هر حال واژه ی "آرین" غلط و به جای آن واژه های "آری" و "ایر" درست است. واژه آریان نیز اگر مقصود جمع باشد درست و در غیر این صورت آن نیز نادرست است.

 

* "آایر" بر وزن "ناهید" شکلی است که در اوستا نگاشته شده است.

* واژه ی "شهری ایران" واژه ای است که در کتاب "یادگار زریران" از آن یاد شده است.

* در زبان پهلوی، واژه ی "شهر" به معنی "سرزمین" بوده است.

 

استاد احمد کسروی - ماهنامه ی پیمان - سال یکم - شماره ی چهارم - دیماه سال 1312

شمار بازدید از این گفتار: 11
فرهشت های پیوسته: غلط های تازه ,
|
برتری گفتار : 5
|
شمار ستاره دهندگان : 2
|
گردایش برتری ها : 10


سیت - سکز ، سگ

در زمان هخامنشیان و پیش از ایشان مردمی به نام "سکز" یا "سکث" در پیرامون ایران می زیسته اند. این مردم بسیار انبوه بوده و بیشتر به تاراج و تاخت و تاز می پرداخته اند. چنانکه داستان تاخت های ایشان در آسیا و اروپا در کتاب های باستان معروف است و آنچه ما می دانیم ایشان هم دسته ای از آریانژادان بوده اند.

در هر حال نام ایشان "سگز" یا "سگث" بوده و این نام است که در لاتین و یونانی scythe شده اما در زبان ایرانیان، داریوش در نوشته های خود آنان را "سَگَ" یا "سگا" می نامد. از آنجا که دسته ای از آن مردم در زمانهای دیرتر در سیستان نشیمن گرفته اند، آن زمین به نام ایشان "سگستان" یا "سجستان" خوانده شده که سپس کاف یا جیم تبدیل به یاء شده و "سَیِستان" گردیده و ما امروز به تحریف سیستان میخوانیم. همچنین در کتاب های پیشین می یابیم که اهالی سیستان را "سگزی" می نامیده اند و از اینجا هم می دانیم که شکل دیگر نام نیز تا قرنهای درازی از میان نرفته و معروف بوده است.در هر حال نام آن مردم "سگ" یا "سگز" است.

اما از سوی دیگر در زبان فرانسه بسیاری از حروف یونانی را تغییر می دهند و واژه ی یونانی نیز به زبان ایشان "سیت" خوانده می شود. ترجمه کنندگان بی سواد، این نام محرف فرانسوی را در نوشته ها و کتاب های خود معمول ساخته اند و کسانی می پندارند که آن مردم جز این نام را نداشته و گروهی از ترکان بوده اند.

استاد احمد کسروی - ماهنامه ی پیمان - سال یکم - شماره ی یکم - آذرماه 1312

شمار بازدید از این گفتار: 9
فرهشت های پیوسته: غلط های تازه ,
|
برتری گفتار : 5
|
شمار ستاره دهندگان : 2
|
گردایش برتری ها : 10